ഇടവഴികള് നീലഞരമ്പുകളേപ്പോലെ പൊറ്റാളിനെപ്പിണഞ്ഞു കിടന്നു
Archive for January, 2009
പുല്ലാനികള് പൂക്കുന്നു
Jan 19th
ദൂരഭാഷിണിയില്
വിരസ സംഭാഷണം
എന്നേ പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു
തേഞ്ഞുപോയ വാക്കുകള്
കുമിയുന്ന മൗനം
അറ്റുപോയ ഒരു ബന്ധം
മറന്നു തുടങ്ങിയ ഗന്ധം
കസേരയില്ത്തന്നെ ചാരിക്കിടന്ന്
മയങ്ങുമ്പോള്,സ്വപ്നത്തില്,
തെങ്ങുന്തോപ്പിലൂടെ ഒരു നടവഴി
ഓലക്കീറിലൂടെ ഇളവെളിച്ചം
ധൃതിയില് കൈവീശിയകലുന്ന
ഒരു പരുക്കന് പുകമണം
കിതച്ചു വിയര്ത്തു
പിറകെയെത്തുന്ന
മെലിഞ്ഞു കുഴഞ്ഞ
ഒരു നിഴല്..
തൊടികളിലെങ്ങും
അവനു മാത്രം കാണാന്
അപ്പൂപ്പന്താടികള്, പൂത്ത കമ്പിപ്പാലകള്
അരിപ്പൂവുകള്, ചെമ്പോത്തുകള്..
“കുട്ടിനെ മാണ്ടേ ങ്ങക്ക്?”
വഴിവക്കില് നിന്നൊരു ചോദ്യം
മയമില്ലാതെ തിരിഞ്ഞു നോട്ടം
കൈമാടി ഒരു വിളി
ഞെട്ടിയുണരുമ്പോള് പുല്ലാനികളുടെ
മണമില്ലാമണം മുറിയില്
നേര്ത്ത നിലാവില് തൊടിയില്
മതിലരികില്
പുല്ലാനിക്കാടുകള്ക്കരികില്
വെള്ളമുണ്ടും ഉടുപ്പുമിട്ട്
ഒരോര്മ പുകയൂതിവിടുന്നു
അച്ഛാ..
ആദ്യം
ഒക്കത്തിരുന്നു യാത്ര
പിന്നെ
ഒപ്പമെത്താന് കിതപ്പ്,
ശേഷം
ഇടവഴികള് താണ്ടി
പിന്നോട്ടമില്ലാത്ത
കുതിപ്പ്..
പാടങ്ങള്ക്കപ്പുറം ഓടിയൊളിയാനൊരു
വെപ്രാളം…
മറന്ന വഴി.
മറന്ന വഴിയില് വെയിലില്
കാറ്റലയുന്ന പുല്ലാനിക്കാടുകളില്
വാശിപിടിക്കുന്ന ഒരു കുട്ടി..
കുട്ടിയെ ഒക്കത്തിരുത്തി ,
ചിന്തകളെ പുകച്ചൂതി
വിടുന്ന കറുത്ത രൂപം
വെറുക്കണം, മറക്കണം
എന്നു കരുതുമ്പോള്
പൊറുക്കണം, പൊറുക്കണം
എന്നൊരു പിറുപിറുപ്പ്..
അന്യര്ക്ക് വിഴുപ്പു ചുമന്ന്
വിഴുപ്പായി മാറിയ നഷ്ടജീവിതം
പിന്നില് പൂന്തോട്ടമില്ലാത്ത
തണലുകളില്ലാത്ത
ഒരു വീട്
മറ്റൊരു പകലറുതിയില്
ആവര്ത്തനമായി
മറ്റൊരു ദൂരഭാഷണം..
വിദൂരതയിലേയ്ക്ക് ഒരു പ്രാര്ത്ഥന
Jan 15th
പൊറ്റാളിലെ പാടങ്ങളില്
നിശ്ശബ്ദത പടരുമ്പോള്
നെല്ക്കൊടികള് പോലും
മഞ്ഞില്ക്കുതിര്ന്നു വിറയാര്ന്നു നില്ക്കുമ്പോള്
സാന്ധ്യശോഭയില് ആകാശത്തിന്റെ
അതിരുകള് മാഞ്ഞുപോകുമ്പോള്
തെങ്ങിന്തലപ്പുകള് പോലും ആകാശങ്ങളിലേയ്ക്ക്
നോക്കി ധ്യാനനിരതരാകുമ്പോള്
മാറാല കെട്ടിയ, പ്രാവുകള് പാറുന്ന
മിനാരങ്ങളില് നിന്നു
വിറയാര്ന്ന ശബ്ദത്തില്
നിലവിളി പോലെ ഒരു
പ്രാര്ത്ഥന
വെടിയുണ്ടകള് തുളച്ച
നൂറായിരം കുഞ്ഞുമേനികള്ക്കായി
കരിഞ്ഞു പോയ നൂറു
പൂമരങ്ങള്ക്കായി
ഗദ്ഗദത്തോടെ
ഭാഷയില്ലാത്ത ഒരപേക്ഷ..
പിന്നെ നിശ്ശബ്ദത.
നിഷ്ഠുരമായ മൌനം.



