മലയാളത്തിലെ മേജർ എഴുത്തുകാരൊക്കെ പുസ്തകം ഇറക്കിയ വർഷമാണ് (അതൊരു വലിയ സന്തോഷമാണ്, മലയാളം എന്ന കൊച്ചുഭാഷയ്ക്കും വേണ്ടേ ആർഭാടവും ആഘോഷവും). പിഎഫ്, ഹരീഷ്, അജയ്, ദേവദാസ് വിഎം, ഇ സന്തോഷ് കുമാർ, സ്റ്റാൻലി ജോണി. കൂട്ടത്തിൽ രണ്ടു വളരെ പ്രോമിസിംഗ് ആയ എഴുത്തുകാര് കൂടിയുണ്ട്. ഹരികൃഷ്ണൻ തച്ചാടൻ. മൃദുൽ വിഎം. ഹരിയുടെ കഥാസമാഹാരം വരുമെന്ന് കേൾക്കുന്നു, നോവൽ വന്നു, ധാരാളം വായിയ്ക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു (അതിന്റെ നാലഞ്ച് വേർഷൻ വായിച്ചതുകൊണ്ട് കൃത്യമായ അഭിപ്രായം പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല, ഫൈനൽ […]
മലയാളത്തിലെ മേജർ എഴുത്തുകാരൊക്കെ പുസ്തകം ഇറക്കിയ വർഷമാണ് (അതൊരു വലിയ സന്തോഷമാണ്, മലയാളം എന്ന കൊച്ചുഭാഷയ്ക്കും വേണ്ടേ ആർഭാടവും ആഘോഷവും). പിഎഫ്, ഹരീഷ്, അജയ്, ദേവദാസ് വിഎം, ഇ സന്തോഷ് കുമാർ, സ്റ്റാൻലി ജോണി. കൂട്ടത്തിൽ രണ്ടു വളരെ പ്രോമിസിംഗ് ആയ എഴുത്തുകാര് കൂടിയുണ്ട്. ഹരികൃഷ്ണൻ തച്ചാടൻ. മൃദുൽ വിഎം. ഹരിയുടെ കഥാസമാഹാരം വരുമെന്ന് കേൾക്കുന്നു, നോവൽ വന്നു, ധാരാളം വായിയ്ക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു (അതിന്റെ നാലഞ്ച് വേർഷൻ വായിച്ചതുകൊണ്ട് കൃത്യമായ അഭിപ്രായം പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല, ഫൈനൽ
ഈ വർഷം തുടങ്ങിയപ്പോൾ കഴിഞ്ഞ വർഷത്തെപ്പോലെ ഒരു സയൻസ് ഫിക്ഷൻ ഭ്രമം എനിയ്ക്ക് പിടിപെട്ടിരുന്നു. ഞെരിയാണി നനയാൻ ആഴമില്ലാത്ത പൊളിറ്റിക്സ് (നാനാതരം) എഴുതുക എന്നതാണ് ലോകത്തെവിടെയും എഴുത്തുകാർ പിന്തുടരുന്ന രീതി, ഈയിടെയായി. അവാർഡ് വാങ്ങാനുള്ള എളുപ്പവിദ്യ. ഗ്ലോബൽ വാമിങ് പോലെ, പൊക കൂട്ടിയിട്ടു കത്തിയ്ക്കൽ ആണ് സാഹിത്യം എന്ന് പ്രതിഭാധനരായ എഴുത്തുകാരടക്കം കരുതുന്നു. അത് മടുത്താണ് ഞാൻ ജോണർ മാറ്റിപ്പിടിച്ചത് എന്ന് വേണമെങ്കിൽ പറയാം. “സ്പിൻ” എന്ന സൈഫൈ ക് ളാസിക്കിലെ രണ്ടു ഇമോഷണൽ സീനുകൾ പോലെ