യു നെസ് ബോ (Jo Nesbo) സ്റ്റീഫൻ കിംഗ് പോലെ കരിയറിന്റെ പീക്കിൽ എത്തി നിൽക്കുകയാണ്. കിങ്ങിന്റെ അവസാനം വന്ന കഥാസമാഹാരത്തിൽ ചില കഥകളെങ്കിലും അയാളുടെ വിന്റേജ് കാലത്തെ ഓർമ്മിച്ചു. നെസ് ബോ അറുപതുകളിലാണ്, കിംഗ് 77. എന്നാലും ഇനിയൊരു പീക്ക് ഉണ്ടാകും എന്ന് കരുതുക വയ്യെന്നാണ് അയാളുടെ പുസ്തകങ്ങൾ വായിയ്ക്കുമ്പോൾ ഈയിടെ തോന്നാറ്. ഹാരി ഹൂളെ (Hole) എന്ന കഥാപാത്രം പോലും (ക്രൈം സാഹിത്യത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ മാറ്റമായിരുന്നു ഈ പാത്രം – ഇതിനെ […]
ചെറുപ്പത്തിൽ അയല്പക്കത്തു കേട്ട കഥകളിലൂടെയാണ് ജയനെ പരിചയം. അയാളുടെ സാഹസികതയും മറ്റും. അയാൾ മരിച്ചതുകൊണ്ടാണ് മമ്മൂട്ടിയും ലാലുമൊക്കെ സ്റ്റാറായത് എന്നൊക്കെയായിരുന്നു മുതിർന്നവർ പറഞ്ഞിരുന്നത്. ജയൻ ഹെലികോപ്ടറിൽ നിന്ന് വീണാണ് മരിച്ചത് എന്നും കേട്ടു. ബാലൻ കെ നായരാണ് അയാളെ തള്ളിയിട്ടത് എന്നാണ് എല്ലാവരും ആവർത്തിച്ചിരുന്ന കഥ(അപ്സരയിൽ സിനിമ കാണുന്നതിനിടയിൽ സിഗരറ്റു വലിയ്ക്കാൻ ബാലൻ കെ നായരെ കണ്ടു ഒരു സ്ത്രീ നിലവിളിച്ചോടിയത്രെ, ഒരിയ്ക്കൽ). ജയന്റെ സിനിമകൾ കാണുന്നത് വളരെക്കഴിഞ്ഞാണ്, അതായത് അത്തരം സിനിമകൾ കണ്ടാൽ പരിഹാസം തോന്നുന്ന
സ്റ്റീഫൻ കിങ്ങിന്റെ പുസ്തകങ്ങൾ വായിയ്ക്കുമ്പോൾ ഞാൻ അയാളുടെ ഓൺ റൈറ്റിംഗ് (വളരെ പ്രാക്റ്റിക്കൽ ആയ) എന്ന പുസ്തകമോർക്കും. സ്വന്തം എഴുത്തു പുസ്തകം ഫോളോ ചെയ്യുന്ന എഴുത്തുകാരനാണ് അയാൾ(അതയാൾ എന്തായാലും ഫോളോ ചെയ്യണമല്ലോ). ഇത് പറഞ്ഞാൽ കേരളത്തിലെ പ്യൂരിസ്റ്റുകൾ ചോദിയ്ക്കും ഒരു ജോൺറെ ഫിക്ഷൻ എഴുത്തുകാരന്റെ പുസ്തകമാണോ താൻ ഫോളോ ചെയ്യുന്നത്? അതാണ് നമ്മുടെ ആളുകളുടെ ഒരു രീതി. അവരെ തിരുത്താൻ നോക്കിയിട്ടു കാര്യമില്ല. കിങ്ങിന്റേത് ക്ളീൻ ടെക്സ്റ്റ് ആണ്. അതാണ് അയാളുടെ പുസ്തകങ്ങളെ വായനാക്ഷമമാക്കുന്നത്. അയാളുടേതായി അടുത്ത
പലതവണ എഴുതിയിട്ടുള്ള കാര്യമാണ് പറയുന്നത് – ക്രൈം നോവലിൽ എഴുത്തുകാരന്റെ അറിവ്, ഇന്റലിജൻസ്, എന്തിന് എഴുത്തുകാരന്റെ അനുഭവപരിസരം പോലും വായനക്കാരുടെ കണ്ണിൽ നിന്ന് ഒളിപ്പിച്ചുവയ്കുക പ്രയാസമാണ്. ഒരു ശരാശരി വായനക്കാരൻപോലും ഇതെല്ലാം നിഷ്പ്രയാസം കണ്ടുപിടിയ്ക്കും. ഇപ്പോൾ മലയാളത്തിൽ അന്തം വിട്ടോടിക്കൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്ന ക്രൈം നോവലുകൾ വായിച്ചാൽ ഇതൊക്കെ എഴുതുന്ന ആളുകളുടെ ജീവിത പരിസരങ്ങൾ, വിവിധ വിഷയങ്ങളിലെ അറിവ് എന്നിവയെപ്പറ്റി ഏകദേശ ധാരണ നമുക്ക് കിട്ടും – കാരണം, ഞാൻ മുന്നേ എഴുതിയതാണ്, ലീകാർ ചാരവൃത്തിയെപ്പറ്റി എഴുതുമ്പോൾ അയാൾ സ്വയം
ലോക്ക്ഡൗൺ കാലത്ത് ക്രൈം വായന കൂടുന്നു എന്ന് ഞാൻ ഒരിടത്തു വായിയ്ക്കുകയുണ്ടായി. ഡാർക്ക് സ്റ്റോറികളോട് ആപൽക്കാലത്ത് മനുഷ്യന് താൽപ്പര്യം കൂടുമത്രേ (ലേഖനത്തിന്റെ ലിങ്ക് ഇപ്പോൾ കൈവശമില്ല). അപ്പോൾ ഞാൻ Keigo Higashino-യുടെ “Malice” വായിച്ചു തീർത്ത് അയാളുടെ “Salvation of the Saint” വായിയ്ക്കാനെടുക്കുകയായിരുന്നു – ലേഖനത്തിന്റെ coincidence വലിയ കൗതുകമായിത്തോന്നി. സത്യത്തിൽ മറ്റു രണ്ടു നോവലുകൾ കൂടി ഞാൻ വായിയ്ക്കാൻ ലിസ്റ്റ് ചെയ്തിരുന്നു(മുൻ പോസ്റ്റുകൾ നോക്കുക). Soren Sveistrup -ന്റെ “The Chestnut Man”-ഉം, JK
Georges Simenon മുഖവുര വേണ്ടാത്ത എഴുത്തുകാരനാണ്. മേയ്ഗ്രെ എന്ന അനശ്വര കഥാപാത്രത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവ് എന്ന നിലയിൽ പ്രശസ്തനായ സിമനൺ, അയാളെ നായകനാക്കി തന്നെ എഴുപത്തഞ്ചിലധികം പുസ്തകങ്ങൾ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. പതിനേഴാം വയസ്സിൽ തുടങ്ങി, പന്ത്രണ്ടോളം തൂലികാനാമങ്ങളിൽ, ഇരുനൂറോളം നോവലുകളും നൂറ്റമ്പതിലധികം നോവെല്ലകളും, ചെറുകഥകളും ആത്മകഥാപരമായ കുറിപ്പുകളും ലേഖനങ്ങളും ചേർന്ന് സാഹിത്യ ചരിത്രത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും പ്രൊഡക്റ്റീവ് കരിയറുകളിലൊന്നായിരുന്നു സിമനണിന്റേത് (ആദ്യ നോവൽ പത്തുദിവസം കൊണ്ടാണെഴുതിയത്, പിൽക്കാലത്ത് ഒരു നോവൽ 25 മണിക്കൂറിലാണ് എഴുതിയത് പോലും). 1960-ൽ പുറത്തുവന്ന